وقتی تو نیستی روح فرسوده ام از بارش تند فاصله ها فرو میریزد و وقتی که میفهمم در کنارم نیستی چشمانم طعم باران میگیرد.

تو همان کسی هستی که روزی بر بلندای بلندترین قله ها ایستادی.

انوقت دستان بهاریت را بر سرم کشیدی. نگاهم پرواز کرد تا بیکران اسمانها.

بعد تو گلهای همیشه سبز قلبت را بر سرم ریختی و نگاه اسمانیت را بر رویم انداختی و من دست بر سنگها گرفتم تا برسم به بلندترین قله عالم.

و هرچه به تو نزدیکتر شدم تو دورتر شدی تا جایی که به شکل ستاره ای درامدی واز فراز دنیا گذر کردی و اسمانم را برای ثانیه ای روشن ساختی و بعد از ان ..........

حالا روزهاست که من و کوهستان سرد و وحشی به انتظار تولد دوباره ستاره عاشق نشسته ایم.

محل رویش نیلوفر فریادهاست،

در لحظه های مهتابی آوای گامهایت سکوت را درهم میشکند.

بگذار تمام یاسهای وجودم، تمام آلاله های گلزار قلبم، گلهای محبت دلم و

تمام نیلوفرهای باغ احساسم را بچینم و به تو تقدیم کنم.

نمیدونم چه طوری شروع کنم.

شاید یه اشکالی تو ذوق ادبیم باشه که وقتی میخوام ادبی بنویسم کار نمیکنه...

همین...

حرفی ندارم بزنم چون خانمی همه چیز رو گفت و حرفی برای من باقی نموند.

فقط...

ساختیمش تا نشون بدیم عشق مجازی هم میتونه تو دنیای حقیقی یه عشق واقعی باشه...

تا بعد